De eerste paar versies van de Lancer Evolution – door kenners liefkozend Evo genoemd – hebben we in Nederland moeten missen, omdat Mitsubishi er de kosten van een typegoedkeuring niet voor over had. Maar via andere kanalen kwamen er toch Evo’s naar ons land en uiteindelijk was de belangstelling er groot genoeg voor om vanaf versie zeven toch Evo’s via de officiële importeur naar ons land te halen.

Inmiddels staat versie negen – Mitsubishi schrijft het als IX – op het menu. Wederom is het letterlijk een evolutie van de vorige versie. Met een iets aangepast uiterlijk, dat van de van oorsprong saaie familiesedan uit het eind van de jaren tachtig van de vorige eeuw ook in deze versie weer een erg woeste auto maakt. Bepaald niet ieders smaak trouwens.

Allereerst springt die achterspoiler van het formaat bijzettafel nogal in het oog. Geen sieraad voor de auto, maar bittere noodzaak om op hogere snelheden in rally’s een wat stabieler weggedrag te verkrijgen. Daarom mag hij het zicht naar achteren ook een beetje hinderen in de civiele uitvoering. Het front is niet minder agressief met zijn enorme koelluchtopeningen met racegaas in de bumper en het grote ventilatierooster in de motorkap. De Evo rolt op fraai lichtmetaal met 235/45 banden die een goed zicht bieden op de enorme geventileerde remschijven met roodgelakte Brembo-remtangen.

Het interieur is een beetje teleurstellend. Er staan prettige Recaro-kuipstoelen in, maar het dashboard is sober en ouderwets. Gelukkig heeft de uitrusting door de jaren heen zijn Spartaanse trekken verloren. Airco is standaard, evenals vier elektrisch bedienbare ramen, en elektrische verstelbare spiegels.

Het technische pakket kreeg een flinke update om de enige echte concurrent die deze Mitsubishi heeft, de Subaru Impreza WRX STi, partij te kunnen geven. De tweeliter viercilinder turbomotor kreeg er 15 pk bij en groeide – net als die Impreza dat vorig jaar mocht – in vermogen van 265 naar 280 pk. De Mitsubishi kan alleen niet helemaal tippen aan het koppel van de Subaru, want die heeft een halve liter meer motorinhoud.

Dat maakt Mitsubishi weer goed met wat andere technische lekkernijen. Want de motor geeft zijn kracht via een instelbaar middendifferentieel (ACD genaamd) aan de vier wielen af. Je kunt het instellen op asfalt, onverhard en sneeuw en de verdeling van de trekkracht over voor- en achterwielen wordt dan aangepast, waarbij een computer de grip van de wielen en de stuuruitslag in zijn calculaties meeneemt. Daarnaast is de Evo voorzien van ‘Super Active Yaw Control’ een voorziening die de meeste trekkracht afhankelijk van de omstandigheden naar het binnenste of buitenste wiel dirigeert om onderstuur te voorkomen.

In de praktijk merk je daar zelden iets van, want zeker op een droge weg heeft de Evo zoveel grip dat glijden – en dus de koppelverdeling aanpassen – er niet gauw van zal komen. Onder optimale omstandigheden kun je volgens Mitsubishi in 5,7 seconden van 0 naar 100 km/h sprinten en de topsnelheid wordt opgegeven voor 250 km/h. De acceleratie is inderdaad hoogst indrukwekkend, ook als je 120 rijdt en dan vol gas geeft. Dat is mede te danken aan de handgeschakelde zesversnellingsbak met lekker korte overbrengingen, waardoor de motor eigenlijk bijna altijd het juiste toerental draait en dat is boven de 3.000.

Echt leuk wordt het rijden met de Evo pas als het een tikje gladder wordt. Dan wil hij voorzichtig wat glijden, bijvoorbeeld op een natte weg of een zandpad. Wie de kunst beheerst, kan er dan zelfs prachtig mee driften. Reken wel op een pittig brandstofverbruik want zelfs als je slechts af en toe het vermogen volledig aanspreekt is een liter op elke 6,6 kilometer normaal. En zuinig met banden zal de Evo ook wel niet zijn als je hem regelmatig flink de sporen geeft.

Dat de aanschafprijs van de negende Evo-editie 6.000 euro lager ligt dan die van zijn voorganger is dan weer een behoorlijke troost. Want hij is er nu vanaf 44.999 euro.