De Internationale Automobil Ausstellung (IAA) in Frankfurt vormde in 1979 het toneel van de introductie van de nieuwe S-Klasse. Het model was de ster van de tentoonstelling, zowel bij de bezoekers als bij de pers. Hij groeide in de twaalf jaar dat hij in productie was uit tot een van de best verkochte automobielen uit de premiumklasse met 818.066 exemplaren.

Het topmodel heeft in die tijd zich herkenbaar kunnen profileren; met vloeiende, ononderbroken lijnen, verzonken ruitenwissers en een iets omhoog lopende kont. Voor het eerst kwam Mercedes-Benz met kunststof beklede bumpers in plaats van zware verchroomde exemplaren die tot en met zijn voorganger W116 zo gewoon waren. De deurbeplating werd tijdens de facelift in 1985 deels vernoemd naar de ontwerper van de auto en kreeg bij liefhebbers de naam Sacco Bretter.

De limousines van de W126 – ook verkrijgbaar met langere wielbasis - modelreeks waren wereldwijd de eerste seriegeproduceerde auto’s die aan het criterium van de asymmetrische frontale botsing konden voldoen. ABS was standaard, een airbag voor de bestuurder en gordelspanners waren vanaf 1981 voor het eerst leverbaar op de S-Klasse; vier jaar later werd ook een passagiersairbag leverbaar. Maar ook veiligheidsfeatures die tegenwoordig heel gewoon zijn als driepuntsgordels achter, het elektronisch sperdifferentieel ASD en de aandrijfslipregeling ASR zijn op de vaandeldrager geïntroduceerd.

Door de jaren heen is deze generatie S-Klasse met een groot aantal motoren leverbaar geweest. Dat varieerde van een 2.8 liter zescilinder carburatiemotor met 156 pk tot een lichtmetalen 5.0 liter V8 injectiemotor met 240 pk. Exclusief voor de Amerikaanse markt was zelfs een 300SD vijfcilinder dieselversie leverbaar. Het topmodel van de S-Klasse kwam uit met een 5.6 liter achtcilinder met 272 pk; de sterkste tot dan toe in serie geproduceerde Mercedes-Benz personenauto.

En ook bijzonder was z’n lage Cw-waarde van 0,36. Daarnaast was de W126 maar liefst 280 kilo lichter dan zijn voorganger, de W116. Het gebruik van lichtere materialen en de gunstiger stroomlijn maakten dat het brandstofverbruik tien procent lager lag dan dat van zijn voorganger. Het was bij de introductie in 1979 een extra aankoopargument; de tweede oliecrisis was immers in volle gang. Overigens bleek de voorspoedige gewichtsverlaging van de S-Klasse geen trend; zijn opvolger W140 bleek weer behoorlijk uit de kluiten gewassen.

De fabricage van het succesvolste topklasse model in de geschiedenis van de firma stopte tussen augustus en oktober 1991. De laatste exemplaren in gepantserde uitvoering werden echter pas in april 1992 met de hand afgebouwd, toen de nieuwe W140 al was geïntroduceerd. Uit de statistieken van nog rijdende exemplaren blijkt de kwaliteit en populariteit van de Ster: eind vorig jaar reden daar nog liefst 127.000 van rond in Amerika en zo’n 28.000 W126-en in Duitsland, Zwitserland, Frankrijk, Italië en Nederland.

En gaat er eens een onderdeel kapot, dan is het motto bij de officiële Mercedes-Benz dealer: vandaag besteld, morgen geleverd. Het is een van de redenen dat de W126 is uitgegroeid tot een zeer gezochte klassieker. Mercedes-Benz speelt op de toenemende belangstelling in met een Young Classics-afdeling in het Mercedes-Benz Museum in Stuttgart. Hier zijn prachtige (toekomstige) klassiekers te huur en te koop.