Die eerste modellen waren de Hyundai Pony (geïntroduceerd eind zeventiger jaren) en de Hyundai Stellar (die in 1983 op de markt kwam en in 1987 werd afgelost door de eerste Hyundai Sonata). De Pony was in Korea al voor het eerst geïntroduceerd in 1974. Het was een auto in de klasse van de Ford Escort van destijds, met nogal vreemde proporties, maar die door de fameuze Giorgetto Giugaro (van Italdesign) ontworpen scheen te zijn. Nou is fouten maken wenselijk, maar ik heb zelf de nodige vermoedens hoe de eerste schetsen voor die foeilelijke Koreaanse knol ooit op papier zijn gekomen. Zo’n lelijk ontwerp verwacht je niet van de man die verantwoordelijk was voor grootste ontwerpen voor onder meer Alfa Romeo. Waarschijnlijk boden de Koreanen hem een belachelijk laag bedrag en dacht Giorgetto “de schijt” en krabbelde hij opzettelijk het basisontwerp van de Pony binnen een kwartier op een stukje toiletpapier en liet een paar kinderen van de nabijgelegen kleuterschool het kleimodel met Play-Doh maken. De Koreanen shopten nog wat afgedankte Ford en Misubishi-techniek bij elkaar en met wat husselen ontstond zo de eerste Pony.

Mijn oom Leo ruilde in 1983 zijn tot op de draad versleten Opel Rekord in voor deze Koreaanse prijspakker. Het model sloeg destijds niet aan en Nederlandse kopers waren nog terughoudend en durfden niet zomaar uit hun Golf of Kadett over te stappen in deze Harakiri-bak. Maar de niet nader bij naam te noemen Hyundai-dealer van destijds bood hem maar liefdt 1500 Hollandse florijnen aan voor zijn ouwe, op sterven liggende (sl)Opel.
Dat was zoals soulzanger Jimmy Helms ooit zong een “Offer you can’t refuse”, dus ome Leo maakte de deal rond en mocht zichzelf Ponybezitter noemen. Een zilverkleurige met robijnrood, velours (!!) interieur. Trots reed hij als een volleerd ruiter de garage…of moeten we zeggen de Hyundai-manege…uit. Na enkele weken al begon het ding allerhande mankementen te vertonen en begon het er bijna op te lijken dat de auto behekst was. En hoewel het chassisnummer niet de cijfercombinatie “666” bezat stapelden de problemen zich op: van excessieve roestvorming tot startproblemen tot een linkerportier dat tijdens het rijden op momenten spontaan openviel! Wellicht dat een zegening door Paus Johannes Paulus II de auto had kunnen redden, maar de rit naar het Vaticaan had de kreupele ponnie sowieso niet gered.

Bij een van de laatste drama’s met deze horrorbak was ik nog “persoonlijk betrokken”. Het was een regenachtige middag in 1985 en ik reed met ome Leo mee vanuit Voorschoten naar Den Haag. Op de Wassenaarse Rijksstraatweg begon het opeens ongelooflijk te hozen. Oom Leo zei “Vincent…doe jij de ruitenwissers eens aan!”. Dat was een ouderwetse trekknop op het dashboard en bij het uittrekken gebeurde er niets…behalve dat ik opeens een of andere lange schroef van 20 cm lengte in mijn hand had. We zagen geen steek door de voorruit dus vrijwel op de tast zette mijn verslagen en gebroken oom de Hiejoendaai aan de kant en ik wist instinctief dat voor hem de maat vol was…..we hebben nog even gewacht tot de regen voorbij was en gelukkig wist oom Leo zijn kalmte te bewaren en heeft hij niet zijn woede op de auto gebotvierd met een krik of een stoeptegel, laat staan een karatekick. Nee….een week later heeft hij zichzelf van de vloek bevrijd en een nieuwe Toyota Starlet gekocht. Gelukkig hoeft hij tegenwoordig niet meer herinnerd te worden aan deze horrorperiode want zo’n beetje alle Ponies zijn daar beland waar ze van meet af aan thuishoorden: in de shredder.